lunes, 21 de marzo de 2011

Penas e penas (6)

Hoxe empeza a primavera, pero para min empezou o sábado. Alá que me fun, á terra dos animais estraños, e por deus santo que case levo medo! A verdade é que me alegrou ben volver ter a oportunidade de andar solto –se non sabedes o que é andar preso un día si e outro tamén podedes probar: veredes o que se agradece un día de liberdade, e se son dous, pois que queredes que vos diga?- e a cousa empezou ben: brincar fóra do carro dos dragóns e dar unhas carreiras! Canto o estrañaba! E non ter mirfias fungando arredor! Bo! Está a Lúa, que sempre se queixa por todo, pero vivimos en mundos a parte, que mal que me pese nunca han de tocarse: ela alí encerrada, cos coellos e as ovellas, defendéndoas de todo becho vivinte, que lle berra a calquera que se achega sequera a medio metro do valado, ou, como é o caso, a máis distancia. Algunha vez replícolle:

- Serás mema? Que había facer eu coas túas ovellas? Non podías ser menos arisca? Igual aínda o podiamos pasar ben se non foras tan prosma ...

Pero nada, ela veña chamarme señorito, exquisito, mala xente e que sei eu cantas cousas máis, que se pon que non hai quen ature esa lingua. E como a min o xenio tamén me chega ben, ás veces danme gana de brincar do camiño para o outro lado do valado, pero despois mídome, que total para peterrexar sempre sobra o tempo e a ocasión, e mellor aproveitar a marabillosa sensación de cheirar cada mata de herba sen a correa ao pescozo, correr arriba e embaixo sen sentir que te afogas, encher o peito de aire e seguir correndo... Pois así se pasou a primeira tarde, e xa eu pensaba que non habería máis que contar, pero entón veu a noite, e santísimo San Roque! Nunca pensei que podería sentir tal arrepío! Botamos fóra contra a noitiña, que un ten necesidades, e no ceo había unha lámpada nova!