martes, 10 de septiembre de 2019

O paxaro


Hai días que arden como achas de carballo, e hainos que fumegan como xestas verdes. Están os que arden e so deixan cinsa, e despois están os que se van consumindo sen presa, sen facer case labarada, pero deixan un remol que quenta na escuridade ata que volve a luz do día. E están tamén as cozas que regañan a prancha da cociña e faiscan seguido.
O día foi ardendo coma carozo de millo ata esa hora na que o dragón esperta da súa sesta. A dragoa levantou a cabeza do labor e torceu a cabeza procurando a fonte daquel ruído estraño. Eu podía dicirlle que viña da fogón da cociña, pero antes que eu conseguira ánimo abondo para levantar o corpo dirixiuse ao durmido dragón – era evidente que durmía porque roncaba como unha motoserra – para preguntarlle que era ese ruído que se sentía. Entre dúas néboas contestou:
- Será o vento.
O vento abaneaba as árbores, si. Polo vidro da fiestra podíase ver como as axotaba, como as facía bailar adiante e atrás, adiante e atrás. Pero por riba do chifrar do vento na frouma sentíase un renxer, un petar, e se poñías atención, podías escoitar pedir auxilio na lingua dos paxaros.
O dragón arrastrou o ánimo ata a porta da cociña e puxo a orella detrás da porticela.
- Hai un paxaro dentro – dixo, anunciándonos o que xa sabiamos. Colleu o ferro de remexer nas brasas e levantou os aros da prancha, pero o paxaro buscou acubillo no tiro e non quixo saír. Así que meteu a man e furgou cun dentro da lareira, pero nada. Entón abriu a fiestra e a porta e saíu.
En nada asomou a desesperación e a curiosidade levantoume do chan. Nunca falara cun paxaro e aquela parecía unha ocasión propicia. Pero a dragoa agarroume polo colar e non me deixou achegarme a aquela ave negra, coa penuxe revolta e estragada, unha pinga de sangue no peteiro e os ollos toldados e sorprendidos polo súpeto resplandor.
Recoñeceu as árbores detrás da fiestra e quixo voar cara elas, pero o corpo non lle daba para tanta carreira, así que pousou no peitoril da fiestra e alí quedou, alasando, cun ollo nas árbores e outro no que deixaba atrás. Non sei de onde sacou o folgo, pero brincou e pensei que se esnafrara contra o chan. Non foi así. Remontou e acadou o cumio da árbore, e alí pousou. Desde aquel alto chiscoume un ollo, antes de desaparecer cara a por do sol.